top of page
  • Foto van schrijverjessicavanraalte

Leven vol welzijn

En wil je nu wel weten dat ik een kamelenteen zag heb ik echt dat perfecte lichaam, of ben ik een dief in de nacht? want toonde ik nu werkelijk dat heerlijk evenbeeld en wat is dan een kamelenteen, 'k zou niet weten, niet want er huist gewoon perfectie in het zien van helemaal niets en alles mag er zijn in complete harmonie

Van kijken in de spiegel, en denken, ik ben goed, ‘k mag zijn hier op aard’ en dat wij naar ons omzien in ’t allerdiepste besef mijn godin, dit is mijn leven, mijn pracht & praal mijn god, moet ik nu echt leren leven met deze scherpe pen in mij? waarom pakte ik de handschoen, deze bal van verdriet het is zo mooi, vergeet ik dat soms niet? en daarom mag ik leren om te gaan met mijn gift veel langer nog dan 40 dagen zo veel langer nu hoe kan dat dan, geef mij ontspanning nu en al dat aarden en ademen naar de buik het helpt mij zeker, nooit genoeg mag ik ook beseffen dat goed zijn, goed genoeg is voor mij en dat goed ook slecht mag zijn en zal ik dan god danken, ik kwam en zag en overwon en al dat bidden en dat smaken, is dat hoe het begon? of kan ik nu toch werkelijk die rust vinden mij en dat dat ook betekent, de volledige plek innemen in mij in alle facetten, heel mooi, heel fijn en tussen die kristallen in die heldere nacht mag ik u dan behoeden voor alle praal & pracht en kan ik nu dan werkelijk, die rust vinden in mij? en dat stuk van onverholen verdriet om het verkeerde pad nu eindelijk loslaten nu die werkelijke release en god nu te danken voor al mijn zintuigen mooi en goed en dat ik mijn aandacht nu mag richten niet alleen op mij en ook die ander mag betrachten zoals het behoort want schrijven wij niet allen een stukje geschiedenis en godin wat is dat lastig of toch een uitdaging bovendien dat ik nu toch mag rusten begenadigd in de gift en dat mijn hart, mijn brein, mijn lief & ziel samen zijn in harmonie en is dat dan geen vrede, als schrijver van het lot? mijn god dat laat mij beven en ik schrik me rot en mogen wij nu leren ’t is ok, het komt wel goed en dan nu toch die nervus vagus te eren in harmonie wat is die disbalans in ’t leven zoals we ‘m nu ervaren dan gewoon zoals ’t behoort? of mogen we naar die ander omzien in rust, pais & vree en weet je, dat is voor mij pas leven en daarom mag ik ook leren ervaren die rust, die mag er zijn en kan ik dan nu werkelijk die ondersteuning van mezelf er laten zijn? en waarom verschijnt dat woordbeeld van Jet steeds in mijn hoofd? ze duikt mij op in beelden, is dat het levenskoord? want zoveel gebeurtenissen te beschrijven ik verkoos, ik mag ook rust alles wat ik placht te bevrijden schonk ik volledige aandacht, zoals het behoort dat ik los mag laten alles wat verstoort en elke keer opnieuw die keuze maken het komt wel goed die harmonie, heus hoor En als ik dan mag lachen om Rote Rosen mijn godin, het zijn er veel En elke keer mag ik glimlachen het is een rode roos, steeds weer En al die kleuren, komen steeds naar voor, ik vind het top en voel een grote Calimero, nog net in de dop Waarom mag ik voelen dat wij allen schrijven gaan Aan harmonie in ons leven en relatie Soms voel ik me klein en soms weer groot Dat is dikke prima, is dat nu die 10 met griffel of is een 8 ook goed, hoor? Ieder keeltje zingt haar lied Voor ons allen licht iets moois in het verschiet En mag ik nu ook danken die Indiase dames, ik ken ze niet en zij zingen zo heel mooi, het is fantastisch, mag ik hen danken? Die twee zo samen zijn masters, in hun element, zij zingen in harmonie + En verscheen mij toch die andere dag nog een ander woord? Wat moet ik dan denken van die mug die naar binnenvloog schonk ik hem dan het leven en opende de poort hij vloog naar buiten om te zweven en hij bevrijdde mij van die al zware last van al die prikken en dat steken in mijne lijf, zo puur natuur en nog altijd zal ik het niet weten wat is, was nu en toen altijd is dan het leven toch beklonken in die dode vlieg daar aan mijn deur mijn dochter schreeuwde, ieuw, wat eng toch die dikke spin daar in de muur dat spinnen vliegen eten, en deze was toch al dood man en waarom nu toch schrikken voor de dood dat is toch onderdeel van het leven of beven wij voor helemaal niets want wij verschijnselen en verdwijnen in de nacht En waarom ratelt iedereen over de kou Mijn dochter en mijn schoonmoeder beschouwden beide de temperatuur En mag ik toevoegen is 20 of 22,5ₒ⁰ dan het antwoord? of kennen wij experts die daarover vertellen mogen met velerlei achtergronden, dat weet ik wel En mijn schoonmoeder verhaalde over die slavenarmband Van 50 jaar terug het is geen goud, wel doublé Mogen wij dan nu eindelijk onze ketenen verbreken, deden wij dat niet veel eer? wel mooi en is dan nu dees zondag toch echt die ene dag dat – ik verstond – die einde error en het was toch einde era dag mag ik erop vertrouwen met die temperatuur komt het wel goed want werd er niet gesproken over de komende winterdag of was het nu die radio, of toch op 538 en hoorde ik niet zingen van die ene vriend hij kon er niet meer over zingen en veranderde zijn naam en zeg toch ‘the’ met die long in uwe mond was dat nu dan die leraar die mijne schoonmoeder vond open the door eating here always omkering waterstromen en het enige dat ik hoorde zingen was over liefde op die dag want ben ik aan het verjaren of mag ik blijven dan I am a survivor was het enige in koor en al die mooie mannen die mij toezingen is het enige dat ik hoor gekleurde rozen verschijnen mij alom en ’t is Duits al wat ik hoorde, continu door, waarom? En de les voor ons zit in het niet weten, het komt wel goed, heus hoor Bescherung, gedoe, gedonder gerommel in de tent geduvel en grijpen, daar duidde mijn schoonmoeder ook nog op opa en fijn eten daar in het ziekenhuis Ik zorgde voor mijn gezin, de boodschap kwam wel door En ik werd aanbeden, door mijne dochters hoor En mag ik nogmaals de aandacht richten op eating here always or now and then the first one mom & dad not here everyday of liever juist met anderen samen in complete harmonie met lichaam, lijf en leden want soms mogen wij feesten en vasten dan mogen wij ook dat leren loslaten Dat is prudent, man of is het vrouw, klein kind of knaap En jonge vrouw, daarop mag ik bouwen in vertrouwen, in relationele harmonie Daarbij te weten, iemand is soms weg, ik zie hem niet En toch is hij aanwezig in gedachten, in ’t verbond wij mogen elkander dienen En als ik hij hoor lees ik zij en andersom wij zijn allen gelijken van kop tot kont

Vandaag zag ik een hert lopen hier door de wei in Boekelo en 'k dacht, het is overdag wat fijn dat hij zich veilig voelen kan of is het toch een vrouw, een meisje dan en elke keuze die zij maakt, zij maakt 'm zelf vanuit hart, ziel, buik en handen want soms leert ons het leven er is zoet en zuur in het vat en soms branden wij bijna ons gat en mag ik dan wel weten ook in het kleinste ongeluk schuilt soms de grootste zegen voor ons in de bomen voor de pluk naar eigen believen het is goed, neem gerust je tijd en kies voor het levens leven tot in de eeuwigheid

1 weergave0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Comments


bottom of page