Mijn sleutel tot lucide dromen

Het voelt voor mij aan als bijzonder om het míjn sleutel te noemen. Maar dit bijzondere verhaal wil ik toch met je delen. Deels omdat het mij helpt los te komen/ verwerken van ‘mijn’ (eigenlijk van het collectief) schaduwkanten. Zijn gedachten altijd van jezelf? Nee, ze komen ook voort uit het collectief. Naast dat we allemaal met elkaar verbonden zijn, is er ook een groot gemeenschappelijk veld waarmee we ons verbinden. Daar komen álle thema’s, ook de minder leuke en fijne, naar boven. Ik kies hierbij altijd voor licht en liefde. In andere levens ben je zelf ook een sadist, valse profeet of predator geweest. Durf je die nu niet in de spiegel te bekijken (en alles in je leven spiegelt je) dan blijven deze thema’s onverwerkt in het gemeenschappelijke domein. Graag houd ik mijn leven luchtig. Toch móet ik de schaduwkanten toelaten om het opnieuw licht en luchtig te krijgen. Vanuit compassie kan ik dan mijn medemens tegemoet treden. Niet dat ik zeg dat het gedrag goed is, wél dat ik me verbonden voel met hem of haar. En dat ik (tot op zekere hoogte dan) begrijp dat hij of zij voor het inktzwarte gedrag kiest. Gun jezelf dan geen afstraffing over duistere gedachten. Geef jezelf de rust en ruimte. Alleen jíj kunt het zelf doen. Want er is niemand ‘zonder zonde’. Kies voor zelfliefde. Wat is daarbij helpend? De ho'openopono vergeving. En weet je wat. ’s Avonds zat ik al naar mijn dromendagboek te kijken en had ik zoiets van, nou, daar zou ik graag weer wat in willen schrijven. Nadat ik mezelf vergeven had en naar een ho'openopono lied had geluisterd, werd ik vroeg in de ochtend wakker en kon ik mijn droom opschrijven.

Wat ik opschreef, is nogal onsamenhangend als je maar half wakker bent en in het donker schrijft. Vrij vertaald: Ik maak alles maal tijd en ruimtereizen. We waren met z’n vieren. Heb een trein of vliegtuig in gedachten en het lijkt net of je deze echt gebruikt. Het is heel mooi en spannend. (De tussenliggende tekst kan ik niet goed deduceren.) Mijn grote droom is om een keer in mijn leven een mooi boek te schrijven. En ondertussen mensen te ondersteunen in hun pad om lekkerder in hun vel te zitten met een passend gewicht. Vandaar dat aanhaken op de Akasha kronieken of het Oneindigheidspaleis handig is. En daarvoor mag je goed voor jezelf leren zorgen. Op pad naar die mooiere tijd met meer licht en liefde! 18 juni 2026 Zelf geschreven door Jessica van Raalte